Achtergrondverhalen

Bedankt hè, voor al dat gratis werk!

Stagiairs krijgen gemiddeld 265 euro, maar steeds vaker krijgen ze helemaal niets. Terwijl ze dikwijls gewoon meedraaien in het bedrijf. “We merken dat er meer stageplekken worden aangeboden die lijken op een echte baan”

Drie dagen per week behandelt Rosan Kraaijvanger (21) patiënten in een grote fysiotherapiepraktijk in Twente. Ze bekijkt sportblessures, ze doet oefeningen met ouderen die een nieuwe heup hebben gekregen, ze masseert ruggen en schouders. Haar salaris: nul euro.

Bedankt hè, voor al dat gratis werk!

Stagiairs krijgen gemiddeld 265 euro, maar steeds vaker krijgen ze helemaal niets. Terwijl ze dikwijls gewoon meedraaien in het bedrijf. “We merken dat er meer stageplekken worden aangeboden die lijken op een echte baan”

Drie dagen per week behandelt Rosan Kraaijvanger (21) patiënten in een grote fysiotherapiepraktijk in Twente. Ze bekijkt sportblessures, ze doet oefeningen met ouderen die een nieuwe heup hebben gekregen, ze masseert ruggen en schouders. Haar salaris: nul euro.

Natúúrlijk werkt er niemand

Bedrijven in het zuiden liggen door carnaval volgende week grotendeels plat. Erg? In het café worden de zakelijke relaties juist aangehaald en dankzij het plezier laden mensen zich op.

Joost Eijkens slikte de afgelopen weken iedere dag antigrippine. Niet dat hij ziek was – hij nam het preventief. De directeur van het arbeidsmobiliteitsbureau Cardan heeft namelijk een belangrijke taak te vervullen: hij is Prins Joost d’n Irste van Kruikenstad. Oftewel Prins Carnaval van Tilburg.

Natúúrlijk werkt er niemand

Bedrijven in het zuiden liggen door carnaval volgende week grotendeels plat. Erg? In het café worden de zakelijke relaties juist aangehaald en dankzij het plezier laden mensen zich op.

Joost Eijkens slikte de afgelopen weken iedere dag antigrippine. Niet dat hij ziek was – hij nam het preventief. De directeur van het arbeidsmobiliteitsbureau Cardan heeft namelijk een belangrijke taak te vervullen: hij is Prins Joost d’n Irste van Kruikenstad. Oftewel Prins Carnaval van Tilburg.

Jonge artsen leren praten via een omweg

Artsen rommelen liever wat aan dan dat ze professionele tolken inschakelen, blijkt uit onderzoek. De verplichte cursus Omgaan met een taalbarrière moet de koudwatervrees wegnemen.

In langzaam Arabisch legt de voice-over iets uit. Je kunt horen dat de stem moeite doet zich verstaanbaar te maken, maar de vierdejaars geneeskundestudenten ontgaat iedere betekenis. Ze zien een plaatje van twee mannen aan een tafel, de één is overduidelijk de dokter, de ander de patiënt. Dan verschijnt, naast allerlei Arabische tekens, kort de website ‘diabete.ma’ in beeld – het enige houvast.

Jonge artsen leren praten via een omweg

Artsen rommelen liever wat aan dan dat ze professionele tolken inschakelen, blijkt uit onderzoek. De verplichte cursus Omgaan met een taalbarrière moet de koudwatervrees wegnemen.

In langzaam Arabisch legt de voice-over iets uit. Je kunt horen dat de stem moeite doet zich verstaanbaar te maken, maar de vierdejaars geneeskundestudenten ontgaat iedere betekenis. Ze zien een plaatje van twee mannen aan een tafel, de één is overduidelijk de dokter, de ander de patiënt. Dan verschijnt, naast allerlei Arabische tekens, kort de website ‘diabete.ma’ in beeld – het enige houvast.

In wiens belang is die nevenfunctie?

Hoogleraren economie en accountancy hebben er vaak een commerciële baan naast. Dubbelfuncties mogen, maar discussie is er wel. ‘Praktijkhoogleraren’ vinden zelf dat ze een nuttige bijdrage leveren.

Ieder jaar legt hoogleraar corporate finance Jaap Koelewijn zijn studenten van de Nyenrode Universiteit uit hoe de kredietcrisis is ontstaan. „Hoe kan het dat we allemaal dachten slimmer te zijn dan de rest van de markt?” Koelewijn kan het weten, want hij was erbij. Niet vanaf de zijlijn, uitkijkend uit een ivoren toren van de universiteit, maar met zijn voeten in de modder. Koelewijn is namelijk slechts één dag in de week hoogleraar, en bovenal een ‘praktijkman’. Als zzp’er doet hij advieswerk in onder andere corporate finance en beleggingsbeleid, voorheen had hij banen bij de AFM, Robeco en MeesPierson.

In wiens belang is die nevenfunctie?

Hoogleraren economie en accountancy hebben er vaak een commerciële baan naast. Dubbelfuncties mogen, maar discussie is er wel. ‘Praktijkhoogleraren’ vinden zelf dat ze een nuttige bijdrage leveren.

Ieder jaar legt hoogleraar corporate finance Jaap Koelewijn zijn studenten van de Nyenrode Universiteit uit hoe de kredietcrisis is ontstaan. „Hoe kan het dat we allemaal dachten slimmer te zijn dan de rest van de markt?” Koelewijn kan het weten, want hij was erbij. Niet vanaf de zijlijn, uitkijkend uit een ivoren toren van de universiteit, maar met zijn voeten in de modder. Koelewijn is namelijk slechts één dag in de week hoogleraar, en bovenal een ‘praktijkman’. Als zzp’er doet hij advieswerk in onder andere corporate finance en beleggingsbeleid, voorheen had hij banen bij de AFM, Robeco en MeesPierson.

Mijn leven in apps

Een maand lang mat ik zo’n beetje mijn hele leven: van de stappen die ik zette, en het aantal eiwitten dat ik at, tot mijn ‘geluksgevoel’.

Een doorsnee dinsdag uit mijn leven: Ik word wakker om 7:22, nadat ik 7 uur en 2 minuten heb geslapen, waarvan 45 procent in diepe slaap. Ik ren 8,2 kilometer in 43 minuten (6600 stappen gezet, 431 calorieën verbrand). Ik voel me voor 57 procent gelukkig en voor 32 procent relaxed. Ik werk 9 uur en 7 minuten op mijn computer, waarvan bijna 6 uur in Word en – hoe productief – slechts 16 actieve minuten op Facebook. Ik eet en drink 2.135 calorieën, en spendeer 3 uur en 40 minuten aan ‘sociale ontspanning’.

Mijn leven in apps

Een maand lang mat ik zo’n beetje mijn hele leven: van de stappen die ik zette, en het aantal eiwitten dat ik at, tot mijn ‘geluksgevoel’.

Een doorsnee dinsdag uit mijn leven: Ik word wakker om 7:22, nadat ik 7 uur en 2 minuten heb geslapen, waarvan 45 procent in diepe slaap. Ik ren 8,2 kilometer in 43 minuten (6600 stappen gezet, 431 calorieën verbrand). Ik voel me voor 57 procent gelukkig en voor 32 procent relaxed. Ik werk 9 uur en 7 minuten op mijn computer, waarvan bijna 6 uur in Word en – hoe productief – slechts 16 actieve minuten op Facebook. Ik eet en drink 2.135 calorieën, en spendeer 3 uur en 40 minuten aan ‘sociale ontspanning’.

Doorstarten? Bewijs je eerst maar weer eens.

Dit jaar ging tot nu toe een recordaantal bedrijven failliet Sommige maken een doorstart Maar doorstarters moeten hard werken om weer vertrouwen te winnen.

Als je wint, heb je vrienden. Zolang je blijft winnen. Michel Aarden (44) weet hoe dat werkt. Hij had een reclamebureau. In 2001 begonnen zijn compagnon en hij met z’n tweetjes. Na amper drie jaar hadden ze vijf werknemers in dienst. De zaken gingen goed. Ongelooflijk goed. “We hadden grote klanten, voor wie we complete campagnes bedachten en uitvoerden: logo’s, slogans, advertenties – alles.” Opdrachten te over. “We draaiden meer dan een miljoen omzet”, vertelt Aarden. De bank leende hem anderhalve ton om verder te investeren. “Min of meer op mijn blauwe ogen.”

Doorstarten? Bewijs je eerst maar weer eens.

Dit jaar ging tot nu toe een recordaantal bedrijven failliet Sommige maken een doorstart Maar doorstarters moeten hard werken om weer vertrouwen te winnen.

Als je wint, heb je vrienden. Zolang je blijft winnen. Michel Aarden (44) weet hoe dat werkt. Hij had een reclamebureau. In 2001 begonnen zijn compagnon en hij met z’n tweetjes. Na amper drie jaar hadden ze vijf werknemers in dienst. De zaken gingen goed. Ongelooflijk goed. “We hadden grote klanten, voor wie we complete campagnes bedachten en uitvoerden: logo’s, slogans, advertenties – alles.” Opdrachten te over. “We draaiden meer dan een miljoen omzet”, vertelt Aarden. De bank leende hem anderhalve ton om verder te investeren. “Min of meer op mijn blauwe ogen.”

Stagiair voor drie jaar: starters recylcen

Voor steeds meer afgestudeerden is een stage de enige uitweg. Ze doen hetzelfde werk als werknemers in loondienst. “Het zit soms dicht tegen uitbuiting aan.”

Petra Koning snapt het best: wie net afgestudeerd de arbeidsmarkt betreedt, begint onderaan de carrièreladder. “Natuurlijk heb je niet meteen een droombaan en een goed salaris”, zegt ze. “Maar dat je met een universitair diploma en een flinke studieschuld op zak na jaren studeren ook nog je eerste werkervaringen zelf moet betalen, vind ik op zijn zachtst gezegd jammer. Bovendien is het lang niet voor iedereen weggelegd.”

Stagiair voor drie jaar: starters recylcen

Voor steeds meer afgestudeerden is een stage de enige uitweg. Ze doen hetzelfde werk als werknemers in loondienst. “Het zit soms dicht tegen uitbuiting aan.”

Petra Koning snapt het best: wie net afgestudeerd de arbeidsmarkt betreedt, begint onderaan de carrièreladder. “Natuurlijk heb je niet meteen een droombaan en een goed salaris”, zegt ze. “Maar dat je met een universitair diploma en een flinke studieschuld op zak na jaren studeren ook nog je eerste werkervaringen zelf moet betalen, vind ik op zijn zachtst gezegd jammer. Bovendien is het lang niet voor iedereen weggelegd.”

Daily Matters

Tijdens het filmfestival Movies that Matters maak ik samen met mijn vier collega’s van Bureau Boven de online festivalkrant Daily Matters. Iedere dag interviews met regisseurs en activisten, en reportages van debatten. Over homorechten in Uganda, vrouwengeweld in Guatemala, Noord-Koreaanse strafkampen en nog veel meer.

Daily Matters

Tijdens het filmfestival Movies that Matters maak ik samen met mijn vier collega’s van Bureau Boven de online festivalkrant Daily Matters. Iedere dag interviews met regisseurs en activisten, en reportages van debatten. Over homorechten in Uganda, vrouwengeweld in Guatemala, Noord-Koreaanse strafkampen en nog veel meer.

‘Als ik ren, voel ik me zeker’

Parkinsonpatiënten zijn geneigd inactief te worden, maar meer bewegen kan ze juist helpen.’Hardlopen gaat beter dan stilstaan.’

Teus van der Kolk (53) wilde eigenlijk niet. Zijn twee kinderen vroegen of hij kwam buiten spelen. Hij had al zeven jaar parkinson, en leefde daar ook naar. Zijn spieren waren stram en pijnlijk, hij was vaak zo moe dat hij ook overdag in bed lag. Hij had zo’n typisch ‘parkinsonloopje’: kleine stapjes, met zijn armen onnatuurlijk bewegingsloos langs zijn lichaam. Hij probeerde wel stukjes te wandelen, maar sleepte dan met zijn been.
Hij was het ook zat de ‘saaie vader’ te moeten uithangen. Zijn kinderen speelden een balspel, hun vader trok een sprintje. Van der Kolk kreeg meteen vlammende spierpijn in zijn kuiten, maar dacht: ‘Ik kan nog rennen!’

‘Als ik ren, voel ik me zeker’

Parkinsonpatiënten zijn geneigd inactief te worden, maar meer bewegen kan ze juist helpen.’Hardlopen gaat beter dan stilstaan.’

Teus van der Kolk (53) wilde eigenlijk niet. Zijn twee kinderen vroegen of hij kwam buiten spelen. Hij had al zeven jaar parkinson, en leefde daar ook naar. Zijn spieren waren stram en pijnlijk, hij was vaak zo moe dat hij ook overdag in bed lag. Hij had zo’n typisch ‘parkinsonloopje’: kleine stapjes, met zijn armen onnatuurlijk bewegingsloos langs zijn lichaam. Hij probeerde wel stukjes te wandelen, maar sleepte dan met zijn been.
Hij was het ook zat de ‘saaie vader’ te moeten uithangen. Zijn kinderen speelden een balspel, hun vader trok een sprintje. Van der Kolk kreeg meteen vlammende spierpijn in zijn kuiten, maar dacht: ‘Ik kan nog rennen!’

Hou op met dat gemail!

De stortvloed aan cc’tjes is storend voor werknemers Bedrijven proberen het aantal werkmails in te perken

Op de afdeling van Arnold Koning hoef je niet te proberen een ‘reply to all’-mail naar je collega’s te sturen. ,,Dan kun je minimaal één mail terug verwachten: ‘waarom stuur je dit in hemelsnaam naar ons allemaal?'”, vertelt Koning, online communicatiemanager bij Rijkswaterstaat. Hij merkt het gedrag niet alleen bij zijn eigen collega’s, hij ziet het ook bij werkrelaties buiten Rijkswaterstaat. Niet dat de werknemers zo onaardig tegen elkaar zijn, ze willen elkaar juist beschermen. ,,We krijgen allemaal al genoeg mailtjes. ‘Reply to all’ is je reinste inboxvervuiling.” En cc? ,,Wie leest dat nog? Steeds meer mensen hebben een aparte inbox voor cc-mails. Nou, dan weet je het wel.”

Hou op met dat gemail!

De stortvloed aan cc’tjes is storend voor werknemers Bedrijven proberen het aantal werkmails in te perken

Op de afdeling van Arnold Koning hoef je niet te proberen een ‘reply to all’-mail naar je collega’s te sturen. ,,Dan kun je minimaal één mail terug verwachten: ‘waarom stuur je dit in hemelsnaam naar ons allemaal?'”, vertelt Koning, online communicatiemanager bij Rijkswaterstaat. Hij merkt het gedrag niet alleen bij zijn eigen collega’s, hij ziet het ook bij werkrelaties buiten Rijkswaterstaat. Niet dat de werknemers zo onaardig tegen elkaar zijn, ze willen elkaar juist beschermen. ,,We krijgen allemaal al genoeg mailtjes. ‘Reply to all’ is je reinste inboxvervuiling.” En cc? ,,Wie leest dat nog? Steeds meer mensen hebben een aparte inbox voor cc-mails. Nou, dan weet je het wel.”