Interviews

‘Een activist? Nee hoor, dat is een prostituee’

Hooligan Sparrow noemt ze zichzelf. De Chinese vrouwenrechtenactivist Ye Haiyan probeert tegen de klippen op Chinese burgers te leren dat je actie kunt voeren. Voor filmfestival Movies that Matter interviewde ik Nanfu Wang, die een film maakte over Sparrow en prompt zelf doelwit werd van geheim agenten.

‘Een activist? Nee hoor, dat is een prostituee’

Hooligan Sparrow noemt ze zichzelf. De Chinese vrouwenrechtenactivist Ye Haiyan probeert tegen de klippen op Chinese burgers te leren dat je actie kunt voeren. Voor filmfestival Movies that Matter interviewde ik Nanfu Wang, die een film maakte over Sparrow en prompt zelf doelwit werd van geheim agenten.

De terugkeer van het prikkeldraad

Met mijn collega’s van Bureau Boven reisde ik af naar Hongarije, om voor ons Iron Curtain Project uit te zoeken hoe het toch kan dat Hongarije een generatie geleden de eerste was om het IJzeren Gordijn te ontmantelen, en nu de eerste is om de hekken van Europa op te richten.

Het resultaat is een multimediale longread over twee mannen aan de grenslinie, die zich plots in het brandpunt van de geschiedenis bevinden. Een verhaal over de oude en nieuwe hekken in Europa – en het prikkeldraad in ons hoofd.

De longread is voor 4 euro hier te koop, bij digitale uitgeverij Fosfor.

De terugkeer van het prikkeldraad

Met mijn collega’s van Bureau Boven reisde ik af naar Hongarije, om voor ons Iron Curtain Project uit te zoeken hoe het toch kan dat Hongarije een generatie geleden de eerste was om het IJzeren Gordijn te ontmantelen, en nu de eerste is om de hekken van Europa op te richten.

Het resultaat is een multimediale longread over twee mannen aan de grenslinie, die zich plots in het brandpunt van de geschiedenis bevinden. Een verhaal over de oude en nieuwe hekken in Europa – en het prikkeldraad in ons hoofd.

De longread is voor 4 euro hier te koop, bij digitale uitgeverij Fosfor.

Moeders van jihad-zonen weten wel beter

Ik interviewde Geraldine Henneghien, een dappere moeder die haar zoon verloren is omdat hij naar Syrië vertrok als strijder voor IS. Henneghien woont in de Brusselse wijk Molenbeek, en richtte een vereniging op voor ouders van IS-strijders die vaak niet serieus genomen worden en als ‘terroristenfamilies’ worden beschouwd.

Henneghiens 18-jarige zoon viel in handen van een ronselaar. “Ze zoeken een jongen met een probleem, ze wrijven het in, en bieden vervolgens de oplossing. ‘Hier zit niemand op je te wachten. Ze geven je geen werk, je hebt geen geld, je bent niemand. Daar ben je nodig, daar ben je belangrijk. Je gaat het Syrische volk helpen, je staat aan de basis van een nieuwe staat. Je krijgt geld, een appartement, een plek in de maatschappij’.”

Moeders van jihad-zonen weten wel beter

Ik interviewde Geraldine Henneghien, een dappere moeder die haar zoon verloren is omdat hij naar Syrië vertrok als strijder voor IS. Henneghien woont in de Brusselse wijk Molenbeek, en richtte een vereniging op voor ouders van IS-strijders die vaak niet serieus genomen worden en als ‘terroristenfamilies’ worden beschouwd.

Henneghiens 18-jarige zoon viel in handen van een ronselaar. “Ze zoeken een jongen met een probleem, ze wrijven het in, en bieden vervolgens de oplossing. ‘Hier zit niemand op je te wachten. Ze geven je geen werk, je hebt geen geld, je bent niemand. Daar ben je nodig, daar ben je belangrijk. Je gaat het Syrische volk helpen, je staat aan de basis van een nieuwe staat. Je krijgt geld, een appartement, een plek in de maatschappij’.”

‘Ik begon met drie euro per uur’

Voor dagblad Trouw interviewde ik voor de serie ‘Levenslessen’ de Poolse ondernemer Kris Florek (35). Hij ontvluchtte de armoede en alcohol thuis en begon in Nederland als afwasser. Nu runt hij vier bedrijven, één daarvan verkoopt Hollandse friet in Polen. ‘Op een ochtend sprak ik mezelf toe: Als je niks doet, zal er ook niks veranderen.’

‘Ik begon met drie euro per uur’

Voor dagblad Trouw interviewde ik voor de serie ‘Levenslessen’ de Poolse ondernemer Kris Florek (35). Hij ontvluchtte de armoede en alcohol thuis en begon in Nederland als afwasser. Nu runt hij vier bedrijven, één daarvan verkoopt Hollandse friet in Polen. ‘Op een ochtend sprak ik mezelf toe: Als je niks doet, zal er ook niks veranderen.’

Radio-programma Nooit meer Slapen

inds een paar maanden werk ik ook voor het geweldige radioprogramma Nooit meer Slapen. Dit is een cultuurprogramma van de VPRO op Radio 1. In het eerste uur van Nooit meer Slapen wordt live een schrijver, beeldend kunstenaar, regisseur, theatermaker, acteur, muzikant (etc) geinterviewd over zijn/haar werk, persoonlijk leven en drijfveren.

Ik bereid die interviews inhoudelijk voor. Dit deed ik o.a. voor de gesprekken met muzikant Kyteman, kunstenaar David Bade, schrijver/regisseur Threes Anna, kunstenaar Roy Villevoye, tekenaar Hanco Kolk, regisseur Lotte van den Berg, en tekenaar Theo van den Boogaard.

Radio-programma Nooit meer Slapen

inds een paar maanden werk ik ook voor het geweldige radioprogramma Nooit meer Slapen. Dit is een cultuurprogramma van de VPRO op Radio 1. In het eerste uur van Nooit meer Slapen wordt live een schrijver, beeldend kunstenaar, regisseur, theatermaker, acteur, muzikant (etc) geinterviewd over zijn/haar werk, persoonlijk leven en drijfveren.

Ik bereid die interviews inhoudelijk voor. Dit deed ik o.a. voor de gesprekken met muzikant Kyteman, kunstenaar David Bade, schrijver/regisseur Threes Anna, kunstenaar Roy Villevoye, tekenaar Hanco Kolk, regisseur Lotte van den Berg, en tekenaar Theo van den Boogaard.

Gevangen tot het jaar 9999

In de gevangenis in het Belgische dorpje Merksplas zitten psychisch zieke gevangenen opgesloten zonder behandeling. Officiële datum van vrijlating: 31 december van het jaar 9999. Filmmaakster Ellen Vermeulen probeerde voor de film 9999 in hun hoofden te kruipen.

Een man staat voor een muur en staart voor zich uit. Een man rookt zijn zoveelste sigaret. Een man blaast liggend op zijn bed tegen een veertje. Een man ijsbeert: twee stappen naar de muur, twee stappen naar de deur. En dat heel vaak.

“Alles is tijdloos”, zegt de Belgische filmmaakster Ellen Vermeulen. “Er is geen chronologie, geen eerder of later, geen ontwikkeling.” Voor de vijf personen die Vermeulen portretteert in haar film 9999 bestaat alleen de eindeloosheid.

Gevangen tot het jaar 9999

In de gevangenis in het Belgische dorpje Merksplas zitten psychisch zieke gevangenen opgesloten zonder behandeling. Officiële datum van vrijlating: 31 december van het jaar 9999. Filmmaakster Ellen Vermeulen probeerde voor de film 9999 in hun hoofden te kruipen.

Een man staat voor een muur en staart voor zich uit. Een man rookt zijn zoveelste sigaret. Een man blaast liggend op zijn bed tegen een veertje. Een man ijsbeert: twee stappen naar de muur, twee stappen naar de deur. En dat heel vaak.

“Alles is tijdloos”, zegt de Belgische filmmaakster Ellen Vermeulen. “Er is geen chronologie, geen eerder of later, geen ontwikkeling.” Voor de vijf personen die Vermeulen portretteert in haar film 9999 bestaat alleen de eindeloosheid.

The Yes Men: Ook activistische kwajongens worden volwassen

De Yes Men, beroemd om hun bizarre acties waarin ze zich voordoen als vertegenwoordigers van grote bedrijven, zijn ‘volwassen’ geworden. Tussen alle hilarische acties door, vragen ze zich soms stiekem af: ‘Heeft het wel zin?’

Typisch een Yes-Men-actie: je trekt een (slechtzittend) pak aan, huurt een zaaltje, nodigt een boel journalisten uit, en doet alsof je een zeer belangrijk figuur bent van de – in dit geval – Amerikaanse Chamber of Commerce. Vervolgens verklaar je een boodschap die bizar, ‘te mooi om waar te zijn’, of uiterst cynisch is. Je pleit als machtig lobbyorgaan Chamber of Commerce bijvoorbeeld voor een ‘ferme wetswijziging’ om klimaatverandering tegen te gaan. Immers: klimaatverandering is ‘bad for business’. Dat de echte Chamber of Commerce nog tijdens je ‘persconferentie’ komt roepen dat je een zwendelaar bent, doet daar niks aan af. Sterker nog: het leidt alleen maar tot meer media-aandacht. En dus meer aandacht voor het probleem.

The Yes Men: Ook activistische kwajongens worden volwassen

De Yes Men, beroemd om hun bizarre acties waarin ze zich voordoen als vertegenwoordigers van grote bedrijven, zijn ‘volwassen’ geworden. Tussen alle hilarische acties door, vragen ze zich soms stiekem af: ‘Heeft het wel zin?’

Typisch een Yes-Men-actie: je trekt een (slechtzittend) pak aan, huurt een zaaltje, nodigt een boel journalisten uit, en doet alsof je een zeer belangrijk figuur bent van de – in dit geval – Amerikaanse Chamber of Commerce. Vervolgens verklaar je een boodschap die bizar, ‘te mooi om waar te zijn’, of uiterst cynisch is. Je pleit als machtig lobbyorgaan Chamber of Commerce bijvoorbeeld voor een ‘ferme wetswijziging’ om klimaatverandering tegen te gaan. Immers: klimaatverandering is ‘bad for business’. Dat de echte Chamber of Commerce nog tijdens je ‘persconferentie’ komt roepen dat je een zwendelaar bent, doet daar niks aan af. Sterker nog: het leidt alleen maar tot meer media-aandacht. En dus meer aandacht voor het probleem.

‘Over homoseksualiteit mocht ik het niet hebben’ – Paul Haenen

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Cabaretier, schrijver en programmamaker Paul Haenen (69) begon op de radio bij Wim de Bie.

“De jeugdomroep van de Avro, Minjon, had een prijsvraag uitgeschreven. ‘Wat verwacht je van een jeugdomroep?’ Ze moet ‘een onafhankelijk omroepeiland in de zuilenzee’ zijn, antwoordde ik, en won. Ik mocht samen met andere jongeren meewerken aan het radio-programma ‘Op de Jonge Golf ‘. We waren amateurs, maar heel bevlogen.

‘Over homoseksualiteit mocht ik het niet hebben’ – Paul Haenen

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Cabaretier, schrijver en programmamaker Paul Haenen (69) begon op de radio bij Wim de Bie.

“De jeugdomroep van de Avro, Minjon, had een prijsvraag uitgeschreven. ‘Wat verwacht je van een jeugdomroep?’ Ze moet ‘een onafhankelijk omroepeiland in de zuilenzee’ zijn, antwoordde ik, en won. Ik mocht samen met andere jongeren meewerken aan het radio-programma ‘Op de Jonge Golf ‘. We waren amateurs, maar heel bevlogen.

‘Als ze je slaan, sla vooral niet terug’

Vanuit Denemarken is de 27-jarige Maryam Al-Khawaja de spreekbuis voor de Bahreinse mensenrechtenactivisten. Hoewel haar vader in de gevangenis wordt gemarteld, blijft Maryam pleiten voor geweldloos verzet.

Maryam Al-Khawaja was in het ordentelijke Kopenhagen toen ze gebeld werd door de voorzitter van de mensenrechtenorganisatie uit Bahrein. “Ik heb nu zoiets verschrikkelijks gehoord, dit moet je onder de internationale aandacht brengen”, zei hij. Hij vertelde haar over een politieke gevangene die vreselijk was gemarteld, zowel mentaal, fysiek, als seksueel. Toen men probeerde de gevangene te verkrachten, had hij net zo lang met zijn hoofd tegen de muur gebeukt tot hij bewusteloos was geraakt. “En schrijf zijn naam erbij”, vervolgde de man. “Abdulhadi Al-Khawaja.” De gevangene was Maryam’s vader.

‘Als ze je slaan, sla vooral niet terug’

Vanuit Denemarken is de 27-jarige Maryam Al-Khawaja de spreekbuis voor de Bahreinse mensenrechtenactivisten. Hoewel haar vader in de gevangenis wordt gemarteld, blijft Maryam pleiten voor geweldloos verzet.

Maryam Al-Khawaja was in het ordentelijke Kopenhagen toen ze gebeld werd door de voorzitter van de mensenrechtenorganisatie uit Bahrein. “Ik heb nu zoiets verschrikkelijks gehoord, dit moet je onder de internationale aandacht brengen”, zei hij. Hij vertelde haar over een politieke gevangene die vreselijk was gemarteld, zowel mentaal, fysiek, als seksueel. Toen men probeerde de gevangene te verkrachten, had hij net zo lang met zijn hoofd tegen de muur gebeukt tot hij bewusteloos was geraakt. “En schrijf zijn naam erbij”, vervolgde de man. “Abdulhadi Al-Khawaja.” De gevangene was Maryam’s vader.

Een opstandig kind van 83

Zolang de 83-jarige Egyptische Nawal El Saadawi zich kan heugen, schopt ze overal tegenaan. Tegen de hoofddoek, het geloof, en vrouwenbesnijding, maar ook tegen make-up, het kapitalisme en zelfs tegen de film over haarzelf.

Ondanks haar opvallend witte haren, doet de 83-jarige Nawal El Saadawi misschien nog wel het meest denken aan een opstandig kind. Een kind dat graag heeft dat de dingen gaan zoals zij het wil. Koppig, en vol energie. Ze trekt haar eigen plan, en lijkt zich verder nergens wat van aan te trekken. Zo ontvangt El Saadawi haar gasten in hotelbed, in pyjama. Behoedzaam richt ze de spot van de buigzame halogeen leeslamp naast haar bed precies zo dat ‘ie recht in het gezicht van de interviewer schijnt.

Een opstandig kind van 83

Zolang de 83-jarige Egyptische Nawal El Saadawi zich kan heugen, schopt ze overal tegenaan. Tegen de hoofddoek, het geloof, en vrouwenbesnijding, maar ook tegen make-up, het kapitalisme en zelfs tegen de film over haarzelf.

Ondanks haar opvallend witte haren, doet de 83-jarige Nawal El Saadawi misschien nog wel het meest denken aan een opstandig kind. Een kind dat graag heeft dat de dingen gaan zoals zij het wil. Koppig, en vol energie. Ze trekt haar eigen plan, en lijkt zich verder nergens wat van aan te trekken. Zo ontvangt El Saadawi haar gasten in hotelbed, in pyjama. Behoedzaam richt ze de spot van de buigzame halogeen leeslamp naast haar bed precies zo dat ‘ie recht in het gezicht van de interviewer schijnt.