‘Over homoseksualiteit mocht ik het niet hebben’ – Paul Haenen

Gepubliceerd in Trouw, 6 juni 2015

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Cabaretier, schrijver en programmamaker Paul Haenen (69) begon op de radio bij Wim de Bie.

“De jeugdomroep van de Avro, Minjon, had een prijsvraag uitgeschreven. ‘Wat verwacht je van een jeugdomroep?’ Ze moet ‘een onafhankelijk omroepeiland in de zuilenzee’ zijn, antwoordde ik, en won. Ik mocht samen met andere jongeren meewerken aan het radio-programma ‘Op de Jonge Golf ‘. We waren amateurs, maar heel bevlogen.

Ik maakte voor Minjon een interview met Rein Bloem, een culturele grootheid en dichter. We spraken over de film ‘Schermerhoorn’ van Mattijn Seip. Die film was omstreden omdat hij over homoseksuelen ging, en Bloem vond die ophef belachelijk.

De eindredacteur wilde mijn interview niet uitzenden: over homoseksualiteit mochten we het niet hebben. Maar ik liet het er niet bij zitten. Ik luisterde in die tijd altijd naar ‘Uitlaat’, een grensverleggend programma gemaakt door Wim de Bie – een godheid. We stonden aan het begin van de seksuele revolutie, de literaire revolutie – en Uitlaat was een vrijplaats. Omroepdirecteuren hadden daar nog niks te zeggen. De creatieven waren de baas, niet de managers.

Dus belde ik, 18-jarig kind, naar de Vara-studio en vroeg naar Wim de Bie. Hij werd uit de montagekamer gehaald, om mij te woord te staan. Wim de Bie, mijn idool! ‘Oh, toevallig gaat de komende aflevering over homoseksualiteit, dus stuur maar op’, zei hij. Met de trein ging ik naar Hilversum om het bandje te brengen.

Er werd één minuut van uitgezonden, ik kreeg er 35 gulden voor. Als ik nog eens wat had, moest ik maar bellen. Sindsdien maakte ik geregeld items voor ‘Uitlaat’. Het mooie aan Wim de Bie was dat hij me alle vertrouwen gaf.

Zo had ik eens het idee om mijn bovenburen op te nemen. Het was een oud stel. De man was gevallen en daardoor moeilijk ter been. Iedere ochtend hielp ik hem daarom van de slaapkamer naar de zitkamer: ik sleepte hem zo goed en zo kwaad als het ging het huis door. Toen ik De Bie vertelde dat ik die tocht wilde opnemen, zag hij dat meteen zitten. Het was net in de tijd dat John Lennon en Yoko Ono de hele dag in bed lagen in het Hilton hotel.

De opname was verschrikkelijk. Een kwartier lang gestommel en gekreun. Halverwege hoorde je z’n vrouw boven het geklaag uit roepen: ‘Oh nee, nu zakt zijn broek ook nog af!’ We hebben het gemonteerd en uitgezonden. ‘Echtpaar in bed’, noemde De Bie het. Het was zijn antwoord op die aanstellerij in dat Hilton.

Ik heb enorm veel geluk gehad dat ik al in mijn jonge jaren iemand ontmoette als Wim de Bie. Ik bedacht van alles, en hij liet het me allemaal maken. Ik werd vrijgelaten.”

Leave a Reply