Posts Tagged 'psychiatrie'

De zzp-psychiater: veel te duur, maar onmisbaar

Door de nijpende personeelstekorten in de ggz zijn instellingen aangewezen op de inhuur van duurbetaalde zzp-psychiaters die bepaalde diensten weigeren en hoge tarieven vragen. ‘Je hebt ze alleen keihard nodig.’

De zzp-psychiater: veel te duur, maar onmisbaar

Door de nijpende personeelstekorten in de ggz zijn instellingen aangewezen op de inhuur van duurbetaalde zzp-psychiaters die bepaalde diensten weigeren en hoge tarieven vragen. ‘Je hebt ze alleen keihard nodig.’

‘Elke dag nieuwe gezichten’ – onderzoek naar personeelstekort in de ggz

Het is crisis in de ggz. Na eerdere massaontslagen drijven instellingen op uitzendkrachten en duurbetaalde zzp-psychiaters. Samen met Roos Menkhorst onderzocht ik een half jaar lang de gevolgen van het grote personeelstekort in de ggz. We schreven een longread voor de Groene Amsterdammer, en stonden op de voorpagina van dagblad Trouw.

‘Elke dag nieuwe gezichten’ – onderzoek naar personeelstekort in de ggz

Het is crisis in de ggz. Na eerdere massaontslagen drijven instellingen op uitzendkrachten en duurbetaalde zzp-psychiaters. Samen met Roos Menkhorst onderzocht ik een half jaar lang de gevolgen van het grote personeelstekort in de ggz. We schreven een longread voor de Groene Amsterdammer, en stonden op de voorpagina van dagblad Trouw.

‘Wie was hier de outsider, en wie was normaal?’ – Annelies Verbeke

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Schrijver Annelies Verbeke (39) begon als gids in het psychiatriemuseum in Gent. Onlangs verscheen haar roman ‘Dertig Dagen’.

“Het Museum Dr. Guislain heeft naast de vaste collectie over de geschiedenis van de psychiatrie een grote collectie outsider-kunst: werken gemaakt door mensen met een psychische stoornis. Van outsider-kunstenaars wordt vaak gezegd dat ze een zeer sterke drang – of zelfs dwang – voelen om kunst te maken. Maar geldt dat niet evengoed voor ‘gewone’ kunstenaars? Waar stopt de normale en begint de outsider-kunst? Die vraag hield me van het begin af aan bezig.

‘Wie was hier de outsider, en wie was normaal?’ – Annelies Verbeke

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Schrijver Annelies Verbeke (39) begon als gids in het psychiatriemuseum in Gent. Onlangs verscheen haar roman ‘Dertig Dagen’.

“Het Museum Dr. Guislain heeft naast de vaste collectie over de geschiedenis van de psychiatrie een grote collectie outsider-kunst: werken gemaakt door mensen met een psychische stoornis. Van outsider-kunstenaars wordt vaak gezegd dat ze een zeer sterke drang – of zelfs dwang – voelen om kunst te maken. Maar geldt dat niet evengoed voor ‘gewone’ kunstenaars? Waar stopt de normale en begint de outsider-kunst? Die vraag hield me van het begin af aan bezig.

Nieuw Elan in de GGZ: Meeleefgezin

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

Een goed voorbeeld bij een ander gezin

Meeleefgezinnen passen vrijwillig minimaal één keer per week op het jonge kind van een psychiatrisch patiënt. Het moet uithuisplaatsing en psychische problemen op latere leeftijd bij het kind voorkomen.

Hasiba’s 3-jarige dochter Rima brengt iedere week een halve dag door bij een Nederlands stel, één keer in de maand logeert ze er een weekend. ‘Ze knutselen samen, ze gaan wandelen, ze drinken thee met een koekje erbij. De normale leuke dingen die je met een kind doet’, vertelt Hasiba (37), die het stel tot een […]

Nieuw Elan in de GGZ: Meeleefgezin

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

Een goed voorbeeld bij een ander gezin

Meeleefgezinnen passen vrijwillig minimaal één keer per week op het jonge kind van een psychiatrisch patiënt. Het moet uithuisplaatsing en psychische problemen op latere leeftijd bij het kind voorkomen.

Hasiba’s 3-jarige dochter Rima brengt iedere week een halve dag door bij een Nederlands stel, één keer in de maand logeert ze er een weekend. ‘Ze knutselen samen, ze gaan wandelen, ze drinken thee met een koekje erbij. De normale leuke dingen die je met een kind doet’, vertelt Hasiba (37), die het stel tot een […]

Nieuw elan in de GGZ: commercieel woonbedrijf voor psychiatrisch patiënten

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

Het bedrijf Woonzorgnet biedt psychiatrisch patiënten een huis voor zichzelf, en 24 uur begeleiding. Bewoner Mike: ‘Waar ze het van betalen, geen idee. Het lijkt me hartstikke duur wat we hier krijgen.’

‘Groot hè’, zegt Mike (55). Hij neemt zijn studio in zich op alsof hij hem voor het eerst ziet. Het zithoekje met tv, zijn bed, de keuken met vierpitsfornuis en afzuigkap, de combimagnetron. Met een zwaai doet hij een deur open: ‘Badkamer en toilet voor mij alleen. Geen haren van anderen in mijn doucheputje!’ Dan loopt hij naar het raam, […]

Nieuw elan in de GGZ: commercieel woonbedrijf voor psychiatrisch patiënten

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

Het bedrijf Woonzorgnet biedt psychiatrisch patiënten een huis voor zichzelf, en 24 uur begeleiding. Bewoner Mike: ‘Waar ze het van betalen, geen idee. Het lijkt me hartstikke duur wat we hier krijgen.’

‘Groot hè’, zegt Mike (55). Hij neemt zijn studio in zich op alsof hij hem voor het eerst ziet. Het zithoekje met tv, zijn bed, de keuken met vierpitsfornuis en afzuigkap, de combimagnetron. Met een zwaai doet hij een deur open: ‘Badkamer en toilet voor mij alleen. Geen haren van anderen in mijn doucheputje!’ Dan loopt hij naar het raam, […]

Nieuw elan in de GGZ: geen psychiatrische instelling, maar ‘clubhuis;

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

‘We zijn anti-slachtofferrol’

Het Centrum voor Psychosen Molemann Tielens is geen psychiatrische instelling, maar een clubhuis. Patiënten kunnen er terecht voor yoga, lunch en muziek, maar ze moeten er wél wat voor terug doen.

Het heeft iets weg van een nieuw hip café: een lange houten lees- en lunchtafel, erachter een open keuken met barretje, waarvandaan de cappuccino’s komen. ‘De Brouwerij’, hangt in neonletters boven de deur van het pand in hartje Amsterdam. De letters verwijzen naar de vorige eigenaar van het pand. Alleen een klein bordje met twee namen verklapt de […]

Nieuw elan in de GGZ: geen psychiatrische instelling, maar ‘clubhuis;

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

‘We zijn anti-slachtofferrol’

Het Centrum voor Psychosen Molemann Tielens is geen psychiatrische instelling, maar een clubhuis. Patiënten kunnen er terecht voor yoga, lunch en muziek, maar ze moeten er wél wat voor terug doen.

Het heeft iets weg van een nieuw hip café: een lange houten lees- en lunchtafel, erachter een open keuken met barretje, waarvandaan de cappuccino’s komen. ‘De Brouwerij’, hangt in neonletters boven de deur van het pand in hartje Amsterdam. De letters verwijzen naar de vorige eigenaar van het pand. Alleen een klein bordje met twee namen verklapt de […]

Nieuw elan in de GGZ: psychische zorg via facebook

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

‘Ons internetbedrijf zet de ggz op z’n kop’

Meer Facebook, e-mail en chat. Het jonge internetbedrijf Minddistrict vindt dat behandelingen in de ggz een stuk eigentijdser, goedkoper én leuker kunnen.  In het eerste deel van de korte serie Nieuw Elan: Minddistrict maakt behandelingen ‘internetproof’.

Mark Willems ziet het al helemaal voor zich. ‘Stel je voor. Je zit in de bus, je hebt even niets te doen. Veel mensen pakken dan hun smartphone om de tijd te doden. Zou het niet geweldig zijn als ze op zo’n moment op hun telefoon hun behandelprogramma […]

Nieuw elan in de GGZ: psychische zorg via facebook

Voor Psy (blad over geestelijke gezondheid en verslaving) maakte ik een zomerserie genaamd Nieuw Elan, over innovatieve ggz-zorg. 

‘Ons internetbedrijf zet de ggz op z’n kop’

Meer Facebook, e-mail en chat. Het jonge internetbedrijf Minddistrict vindt dat behandelingen in de ggz een stuk eigentijdser, goedkoper én leuker kunnen.  In het eerste deel van de korte serie Nieuw Elan: Minddistrict maakt behandelingen ‘internetproof’.

Mark Willems ziet het al helemaal voor zich. ‘Stel je voor. Je zit in de bus, je hebt even niets te doen. Veel mensen pakken dan hun smartphone om de tijd te doden. Zou het niet geweldig zijn als ze op zo’n moment op hun telefoon hun behandelprogramma […]

Op de planken voor Korsakovpatiënten

Iedere maand verandert de huiskamer van de Korsakovpatiënten op de Landrijt in een theaterzaal, de bewoners in publiek, de zorgmedewerkers in acteurs. De theatermethode dient om contact te maken met de patiënten, die soms moeilijk bereikbaar zijn.

Mevrouw Van Loon heeft net ontbeten. “Mag ik een sigaret?”, roept ze. Ze zit op de bank en kijkt toe hoe activiteitenleider Rianne Verberne een stellage voor de deur in de gezamenlijke huiskamer opzet waar ze een brandweerrood, dik fluwelen gordijn aan hangt. “Visite!!” staat er in witte letters boven het gordijn. “Straks weer”, antwoordt Verberne. “Je hebt net een sigaret gehad.” Als het gordijn hangt, zet ze de stoelen in een halve kring. Van Loon zucht. Het prikbord achter haar geeft het dagprogramma van afdeling De Peel in pictogrammen weer. Na het ontbijt: een poppetje op een podium. Het zal Van Loon een zorg zijn.

Op de planken voor Korsakovpatiënten

Iedere maand verandert de huiskamer van de Korsakovpatiënten op de Landrijt in een theaterzaal, de bewoners in publiek, de zorgmedewerkers in acteurs. De theatermethode dient om contact te maken met de patiënten, die soms moeilijk bereikbaar zijn.

Mevrouw Van Loon heeft net ontbeten. “Mag ik een sigaret?”, roept ze. Ze zit op de bank en kijkt toe hoe activiteitenleider Rianne Verberne een stellage voor de deur in de gezamenlijke huiskamer opzet waar ze een brandweerrood, dik fluwelen gordijn aan hangt. “Visite!!” staat er in witte letters boven het gordijn. “Straks weer”, antwoordt Verberne. “Je hebt net een sigaret gehad.” Als het gordijn hangt, zet ze de stoelen in een halve kring. Van Loon zucht. Het prikbord achter haar geeft het dagprogramma van afdeling De Peel in pictogrammen weer. Na het ontbijt: een poppetje op een podium. Het zal Van Loon een zorg zijn.

‘Hoe zou uw begrafenis eruit zien?’

Ook hulpverleners weten vaak niet wat ze aanmoeten met suïcidale patiënten. Een richtlijn en een training moeten hen daarbij helpen. Ze moeten een eindje met de suïcidale patiënt meelopen in de donkere val. Zo ontstaat contact en vertrouwen. Ook leren ze concrete vragen te stellen: ‘Hoe zou uw begrafenis eruit zien?’

‘Wat maakt je zo wanhopig?’, vraagt de verpleegkundige. Tegenover haar zit een man, zijn ogen staan dof. ‘Dat er geen einde komt aan deze ellende’, zegt hij. De verpleegkundige knikt. ‘Zou je er zelf een einde aan willen maken?’ De man zwijgt. ‘Heb je wel eens plannen gemaakt?’, vraagt ze. ‘Vaak zat.’ Zij: ‘Hoe vaak? Elke dag, elke nacht?’ De man vertelt over de methode met de plastic zak. ‘Je moet zorgen dat je een touw hebt, of een riem. Je neemt alle pillen in die je kan vinden, of drank, of allebei. Zak over je hoofd, een knoop in de riem. En dan goed aantrekken.’ De verpleegkundige: ‘Heb je die spullen al verzameld?’ De man schudt zijn hoofd. ‘Nee, maar ik vind het fijn dat het niet ingewikkeld is. In een uurtje is het gefikst.’ ‘Geeft dat je rust?’, vraagt de verpleegkundige. De man knikt.

‘Hoe zou uw begrafenis eruit zien?’

Ook hulpverleners weten vaak niet wat ze aanmoeten met suïcidale patiënten. Een richtlijn en een training moeten hen daarbij helpen. Ze moeten een eindje met de suïcidale patiënt meelopen in de donkere val. Zo ontstaat contact en vertrouwen. Ook leren ze concrete vragen te stellen: ‘Hoe zou uw begrafenis eruit zien?’

‘Wat maakt je zo wanhopig?’, vraagt de verpleegkundige. Tegenover haar zit een man, zijn ogen staan dof. ‘Dat er geen einde komt aan deze ellende’, zegt hij. De verpleegkundige knikt. ‘Zou je er zelf een einde aan willen maken?’ De man zwijgt. ‘Heb je wel eens plannen gemaakt?’, vraagt ze. ‘Vaak zat.’ Zij: ‘Hoe vaak? Elke dag, elke nacht?’ De man vertelt over de methode met de plastic zak. ‘Je moet zorgen dat je een touw hebt, of een riem. Je neemt alle pillen in die je kan vinden, of drank, of allebei. Zak over je hoofd, een knoop in de riem. En dan goed aantrekken.’ De verpleegkundige: ‘Heb je die spullen al verzameld?’ De man schudt zijn hoofd. ‘Nee, maar ik vind het fijn dat het niet ingewikkeld is. In een uurtje is het gefikst.’ ‘Geeft dat je rust?’, vraagt de verpleegkundige. De man knikt.

GGZ: Lichamelijke klachten stapelen zich op.

De psychiatrie kan het zich niet veroorloven lichamelijke ziekten van haar patiënten te negeren.  Dat concludeert promovendus Evert-Jan Mookhoek, algemeen arts van het Delta Psychiatrisch Centrum. Hij onderzocht huidaandoeningen, maagklachten en diabetes onder langdurig opgenomen ernstig psychiatrisch zieke patiënten.

Evert-Jan Mookhoek weet dat patiënten met een ernstige psychiatrische ziekte eerder dood gaan dan de gemiddelde Nederlander. Hij weet ook dat lichamelijke ziekten bij psychiatrisch patiënten vaker voorkomen. Mookhoek is sinds 1986 algemeen arts in het Delta Psychiatrisch Centrum te Poortugal, en werkte daarnaast van 1996 tot 2006 als somatisch arts in tbs kliniek de Kijvelanden te Poortugal. Toch vindt hij de bevindingen van zijn literatuuronderzoek nog steeds schokkend: de levensverwachting van ernstig psychiatrisch zieke patiënten is wel tien tot vijftien jaar korter dan die van de ‘normale’ mensen. De patiëntengroep lijdt twee keer zo vaak aan een lichamelijke aandoening dan de algemene bevolking.

GGZ: Lichamelijke klachten stapelen zich op.

De psychiatrie kan het zich niet veroorloven lichamelijke ziekten van haar patiënten te negeren.  Dat concludeert promovendus Evert-Jan Mookhoek, algemeen arts van het Delta Psychiatrisch Centrum. Hij onderzocht huidaandoeningen, maagklachten en diabetes onder langdurig opgenomen ernstig psychiatrisch zieke patiënten.

Evert-Jan Mookhoek weet dat patiënten met een ernstige psychiatrische ziekte eerder dood gaan dan de gemiddelde Nederlander. Hij weet ook dat lichamelijke ziekten bij psychiatrisch patiënten vaker voorkomen. Mookhoek is sinds 1986 algemeen arts in het Delta Psychiatrisch Centrum te Poortugal, en werkte daarnaast van 1996 tot 2006 als somatisch arts in tbs kliniek de Kijvelanden te Poortugal. Toch vindt hij de bevindingen van zijn literatuuronderzoek nog steeds schokkend: de levensverwachting van ernstig psychiatrisch zieke patiënten is wel tien tot vijftien jaar korter dan die van de ‘normale’ mensen. De patiëntengroep lijdt twee keer zo vaak aan een lichamelijke aandoening dan de algemene bevolking.