De eerste baan van…

‘De leraar vond mijn kunst onzin’ – Wim T. Schippers

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Kunstenaar Wim T. Schippers (72) begon meteen met een eigen expositie. Momenteel speelt hij in de door hem geschreven muziektheatervoorstelling ‘Hoogwater voorheen Laagwater’.

“Straatarm was ik. Ik zat in het tweede jaar van de kunstnijverheidsschool, tegenwoordig bekend als Rietveldacademie, en woog geloof ik 47 kilo. Ik leefde op pennywafels van de conciërge. Toevallig zag ik een stenciltje in het Stedelijk Museum liggen: kunstenaars werden opgeroepen hun werk in te sturen voor de gemeenteaankopen.

‘De leraar vond mijn kunst onzin’ – Wim T. Schippers

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Kunstenaar Wim T. Schippers (72) begon meteen met een eigen expositie. Momenteel speelt hij in de door hem geschreven muziektheatervoorstelling ‘Hoogwater voorheen Laagwater’.

“Straatarm was ik. Ik zat in het tweede jaar van de kunstnijverheidsschool, tegenwoordig bekend als Rietveldacademie, en woog geloof ik 47 kilo. Ik leefde op pennywafels van de conciërge. Toevallig zag ik een stenciltje in het Stedelijk Museum liggen: kunstenaars werden opgeroepen hun werk in te sturen voor de gemeenteaankopen.

‘Als je iets wil, dan maak je het gewoon’ – Joep van Lieshout

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Beeldend kunstenaar Joep van Lieshout (51) begon bij een goudsmid. Momenteel heeft zijn Atelier van Lieshout onder andere een solo-expositie in de Grimm Gallery in Amsterdam.

“Ik wilde mijn eerste vriendinnetje graag iets moois geven. Een zilveren ringetje zocht ik, maar vond niets naar mijn smaak. ‘Dan maak ik het zelf wel’, besloot ik. Ik ging naar de plaatselijke goudsmid in Oss, kocht een stukje zilver en een steentje, en trok me terug in ons schuurtje bij het huis. Ik zaagde het zilver, boog het, soldeerde, en vijlde. Het werd een gladde ring met een kastje erop waar het steentje – malachiet was het – in zat. Simpel maar mooi, eigenlijk was het heel goed gelukt.

‘Als je iets wil, dan maak je het gewoon’ – Joep van Lieshout

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Beeldend kunstenaar Joep van Lieshout (51) begon bij een goudsmid. Momenteel heeft zijn Atelier van Lieshout onder andere een solo-expositie in de Grimm Gallery in Amsterdam.

“Ik wilde mijn eerste vriendinnetje graag iets moois geven. Een zilveren ringetje zocht ik, maar vond niets naar mijn smaak. ‘Dan maak ik het zelf wel’, besloot ik. Ik ging naar de plaatselijke goudsmid in Oss, kocht een stukje zilver en een steentje, en trok me terug in ons schuurtje bij het huis. Ik zaagde het zilver, boog het, soldeerde, en vijlde. Het werd een gladde ring met een kastje erop waar het steentje – malachiet was het – in zat. Simpel maar mooi, eigenlijk was het heel goed gelukt.

‘Ik moest me met ingewanden insmeren’ – Jon van Eerd

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Acteur Jon van Eerd (54) begon bij Toneelgroep De Appel. Momenteel speelt hij een van de hoofdrollen in de musical ‘Moeder ik wil bij de Revue’, die onlangs in première ging.

“Dit is het dus, dacht ik. ‘Als ik kies voor het toneel, is dit hoe het moet zijn.’ Toneelgroep De Appel beschouwde ik als het paradijs, het was een droom daar te mogen werken. Ik studeerde theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, waar ik college kreeg van Erik Vos, de oprichter van De Appel. Hij nodigde me uit auditie te doen. Hoewel ik als volwaardig acteur aan de slag zou gaan, noemden we het een ‘stage’ – zo kreeg ik er studiepunten voor. De universiteit liet het oogluikend toe: eigenlijk was een acteursstage veel te praktisch voor een academische opleiding.

‘Ik moest me met ingewanden insmeren’ – Jon van Eerd

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Acteur Jon van Eerd (54) begon bij Toneelgroep De Appel. Momenteel speelt hij een van de hoofdrollen in de musical ‘Moeder ik wil bij de Revue’, die onlangs in première ging.

“Dit is het dus, dacht ik. ‘Als ik kies voor het toneel, is dit hoe het moet zijn.’ Toneelgroep De Appel beschouwde ik als het paradijs, het was een droom daar te mogen werken. Ik studeerde theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, waar ik college kreeg van Erik Vos, de oprichter van De Appel. Hij nodigde me uit auditie te doen. Hoewel ik als volwaardig acteur aan de slag zou gaan, noemden we het een ‘stage’ – zo kreeg ik er studiepunten voor. De universiteit liet het oogluikend toe: eigenlijk was een acteursstage veel te praktisch voor een academische opleiding.

‘Blind en doof voor de faalangst’ – Gustaaf Peek

“Mijn grootmoeder stierf twee jaar voordat ik afstudeerde, en liet me wat geld na. Ik wist meteen waarvoor ik het zou gebruiken. Schrijven. Als ik nou maar hard genoeg werk, komt er vanzelf iets uit, dacht ik. Zo had ik dat ook gedaan bij mijn afstudeerscriptie: iedere dag schrijven, schrijven, schrijven – en na half jaar was die scriptie af. Ik wist dus hoe ik de dagen schrijvend kon vullen. Alleen, dit keer was de uitkomst ongewis. Ik wilde verhalen schrijven, maar het lukte niet. Ik vond ze niet goed. Na een half jaar schrijven, had ik niks. Nul rendement. Ja, ik had veel woorden op papier gezet, maar geen enkel verhaal was af.

‘Blind en doof voor de faalangst’ – Gustaaf Peek

“Mijn grootmoeder stierf twee jaar voordat ik afstudeerde, en liet me wat geld na. Ik wist meteen waarvoor ik het zou gebruiken. Schrijven. Als ik nou maar hard genoeg werk, komt er vanzelf iets uit, dacht ik. Zo had ik dat ook gedaan bij mijn afstudeerscriptie: iedere dag schrijven, schrijven, schrijven – en na half jaar was die scriptie af. Ik wist dus hoe ik de dagen schrijvend kon vullen. Alleen, dit keer was de uitkomst ongewis. Ik wilde verhalen schrijven, maar het lukte niet. Ik vond ze niet goed. Na een half jaar schrijven, had ik niks. Nul rendement. Ja, ik had veel woorden op papier gezet, maar geen enkel verhaal was af.

‘Een kind van 13 met een koets’ – Terts Brinkhoff

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Terts Brinkhoff (62) begon met paard en wagen. Hij is bedenker en producent van theaterfestival De Parade, dat nu in Den Haag staat.

“Mijn moeder deed het uit balorigheid. We zaten te eten, ineens hoorden we klik- klak. Stond mijn moeder met een paard voor het raam. Mama was weer gek aan het doen. Ze had het paard en een koetsje van de groenteman gekocht. Gewoon, als geintje.

‘Een kind van 13 met een koets’ – Terts Brinkhoff

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Terts Brinkhoff (62) begon met paard en wagen. Hij is bedenker en producent van theaterfestival De Parade, dat nu in Den Haag staat.

“Mijn moeder deed het uit balorigheid. We zaten te eten, ineens hoorden we klik- klak. Stond mijn moeder met een paard voor het raam. Mama was weer gek aan het doen. Ze had het paard en een koetsje van de groenteman gekocht. Gewoon, als geintje.

‘Zaal vol rolstoelen en ik moest de invalide spelen’ – Dick van den Toorn

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Acteur Dick van den Toorn (55) begon bij het Amsterdams Volkstoneel. Nu speelt hij in ‘Terug naar Toen’ in het Delamar Theater.

“Op mijn twaalfde had ik al 28 keer ‘Who’s affraid of Virginia Woolf’ gezien. Ik begreep het niet helemaal, maar ik vond het mateloos fascinerend. Actrice Kitty Jansen was mijn moeder, acteur André van den Heuvel mijn stiefvader. Ik wist zeker dat ik ook wilde acteren.

‘Zaal vol rolstoelen en ik moest de invalide spelen’ – Dick van den Toorn

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Acteur Dick van den Toorn (55) begon bij het Amsterdams Volkstoneel. Nu speelt hij in ‘Terug naar Toen’ in het Delamar Theater.

“Op mijn twaalfde had ik al 28 keer ‘Who’s affraid of Virginia Woolf’ gezien. Ik begreep het niet helemaal, maar ik vond het mateloos fascinerend. Actrice Kitty Jansen was mijn moeder, acteur André van den Heuvel mijn stiefvader. Ik wist zeker dat ik ook wilde acteren.

‘Ik was een dromerig jongetje’ – Daan Roosegaarde

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Ontwerper en innovator Daan Roosegaarde (35) begon als plukker in een kwekerij. Onlangs maakte Studio Roosegaarde het kunstwerk Waterlicht, dat laat zien dat we in Nederland onder de zeespiegel leven

“Het was een heel irritant plantje, een soort lelie op een stengel. Een kreng dat niet geplukt wil worden. Op de lange groene steel zaten witte kleine plantjes, die moest ik eraf plukken. Als het regende werden ze een beetje glad, en als ze lang in de regen stonden, stonken ze ontzettend. De bloem die er uit het plantje groeide was overigens prachtig – maar die kregen we nooit te zien, want in dat stadium moest de plant al in het tuincentrum zijn.

‘Ik was een dromerig jongetje’ – Daan Roosegaarde

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Ontwerper en innovator Daan Roosegaarde (35) begon als plukker in een kwekerij. Onlangs maakte Studio Roosegaarde het kunstwerk Waterlicht, dat laat zien dat we in Nederland onder de zeespiegel leven

“Het was een heel irritant plantje, een soort lelie op een stengel. Een kreng dat niet geplukt wil worden. Op de lange groene steel zaten witte kleine plantjes, die moest ik eraf plukken. Als het regende werden ze een beetje glad, en als ze lang in de regen stonden, stonken ze ontzettend. De bloem die er uit het plantje groeide was overigens prachtig – maar die kregen we nooit te zien, want in dat stadium moest de plant al in het tuincentrum zijn.

‘Zoveel optredens dat ik maar ben gestopt met school’ – Roos Rebergen

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Roos Rebergen (27) begon al meteen met optreden. Vanavond staat ze met haar band Roosbeef in Paradiso, onlangs kwam haar album Kalf uit.

“Mijn ouders hadden een eigen festival bij ons op de boerderij. Ik zag ze dus al vroeg: de groepen mannen of vrouwen die samen rondtrokken, muziek maakten, en daarmee de mensen een goeie avond bezorgden. Als ik dát later zou kunnen doen, dacht ik als achtjarige. Het leek me het ultieme.

‘Zoveel optredens dat ik maar ben gestopt met school’ – Roos Rebergen

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Roos Rebergen (27) begon al meteen met optreden. Vanavond staat ze met haar band Roosbeef in Paradiso, onlangs kwam haar album Kalf uit.

“Mijn ouders hadden een eigen festival bij ons op de boerderij. Ik zag ze dus al vroeg: de groepen mannen of vrouwen die samen rondtrokken, muziek maakten, en daarmee de mensen een goeie avond bezorgden. Als ik dát later zou kunnen doen, dacht ik als achtjarige. Het leek me het ultieme.

‘De redactie vond de familie te lelijk’ – Cécile Narinx

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Cécile Narinx (44) begon bij het blad Santé. Tegenwoordig is ze hoofdredacteur van het net in Nederland gelanceerde modeblad Harper’s Bazaar. tekst catrien spijkerman
mijn eerste baan Cécile Narinx

“In eerste instantie had ik de baan afgewezen. Ik zat nog op de School voor Journalistiek toen Santé jonge, goedkope en kneedbare krachten zocht. ‘Dan moet je Cécile hebben’, had mijn docent tegen de hoofdredacteur gezegd. Na een tijdje freelancen werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waar ik tot grote verbazing van de hoofdredacteur uitlegde dat ik die baan niet wilde. Ik wilde liever verder met mijn studie Nederlands. Na een paar maanden baalde ik zo van mijn studentenkamer – een pijpenla zonder uitzicht, vol met muizen – dat ik mijn vader vroeg of hij me kon helpen een huis te kopen. ‘Dat had je gedacht’, zei hij, ‘dan heb je een vaste baan nodig’. Misschien was die plek bij Santé nog vrij?

‘De redactie vond de familie te lelijk’ – Cécile Narinx

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Cécile Narinx (44) begon bij het blad Santé. Tegenwoordig is ze hoofdredacteur van het net in Nederland gelanceerde modeblad Harper’s Bazaar. tekst catrien spijkerman
mijn eerste baan Cécile Narinx

“In eerste instantie had ik de baan afgewezen. Ik zat nog op de School voor Journalistiek toen Santé jonge, goedkope en kneedbare krachten zocht. ‘Dan moet je Cécile hebben’, had mijn docent tegen de hoofdredacteur gezegd. Na een tijdje freelancen werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waar ik tot grote verbazing van de hoofdredacteur uitlegde dat ik die baan niet wilde. Ik wilde liever verder met mijn studie Nederlands. Na een paar maanden baalde ik zo van mijn studentenkamer – een pijpenla zonder uitzicht, vol met muizen – dat ik mijn vader vroeg of hij me kon helpen een huis te kopen. ‘Dat had je gedacht’, zei hij, ‘dan heb je een vaste baan nodig’. Misschien was die plek bij Santé nog vrij?

‘Ik voelde me vrij tussen dat ratjetoe’ – K. Schippers

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Schrijver en dichter K. Schippers (77) begon bij de post. Onlangs verscheen zijn bundel Fijn dat u luistert.

“In de rechtervleugel van het Centraal Station in Amsterdam zat de PTT Post. Hier werden brieven verwerkt die vanuit het hele land met de trein binnenkwamen. Wij zaten aan grote tafels, waarop de post werd uitgestort. We sorteerden de brieven en zetten de enveloppen in een bak, rechtop met de postzegel links beneden. Prrrrt, zo ging die bak met brieven door de frankeermachine.

‘Ik voelde me vrij tussen dat ratjetoe’ – K. Schippers

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Schrijver en dichter K. Schippers (77) begon bij de post. Onlangs verscheen zijn bundel Fijn dat u luistert.

“In de rechtervleugel van het Centraal Station in Amsterdam zat de PTT Post. Hier werden brieven verwerkt die vanuit het hele land met de trein binnenkwamen. Wij zaten aan grote tafels, waarop de post werd uitgestort. We sorteerden de brieven en zetten de enveloppen in een bak, rechtop met de postzegel links beneden. Prrrrt, zo ging die bak met brieven door de frankeermachine.