‘Ik had maar één pak, dus dat trok ik aan’ – Rick Nieman

Gepubliceerd in Trouw 23 mei 2015

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Presentator en journalist Rick Nieman (49) begon bij een Europees tv-programma. Gisteren presenteerde hij voor het laatst het RTL Nieuws.

“West-Europa was booming. Het was eind jaren tachtig, men praatte al over een munteenheid, maar er was nog weinig gezamenlijks. Daarom werd ‘European Business Weekly’ in het leven geroepen, een tv-programma over het Europese zakenleven. Het werd gemaakt door een klein bedrijfje in Bussum en uitgezonden door de Tros.

De jonge Amerikaan Rick McCullough was er de baas, hij zou jaren later ‘Wie is de Mol’ bedenken en er de Televizier-Ring mee winnen. Ik had journalistiek gestudeerd in de VS, en solliciteerde bij Nederlandse media als NRC en Elsevier. Bij Rick mocht ik meteen langskomen, op een donderdag. Het klikte, op maandag kon ik beginnen. Pas drie weken later werd ik uitgenodigd bij NRC, en nog aangenomen ook – maar toen vond ik mijn nieuwe baan al veel te leuk. Op mijn eerste dag leerde ik de allerbelangrijkste les. Ik moest een gast regelen voor in de studio, maar ik kreeg die man niet te pakken. Ik ging naar Rick: ‘Ik kan die man niet bereiken.’ ‘Wat kan mij dat nou schelen?’, antwoordde die. ‘Dan regel je iemand anders. Denk voor jezelf.’ Sindsdien heb ik altijd zo gewerkt: zelf initiatief nemen, niet wachten op een opdracht.

Ik had de mazzel dat het niet zo goed ging met dat bedrijfje, er was weinig geld. Toen na verloop van tijd alle freelancers wegbleven omdat ze nauwelijks kregen uitbetaald, zei men: ‘Ach, jij kan toch ook Engels? Kan jij niet verslaggeven?’

Met een cameraman reisde ik heel Europa door. We deden echt alles zelf: research, hotels en vliegtickets boeken, redactie, productie, interviews. We maakten bijvoorbeeld een item over de autobeurs in Genève, en reportages over de ontploffende Spaanse economie. De Europese eenwording was een hot item, dus we kregen gemakkelijk alle ministers, premiers, en bazen van multinationals voor de camera. Zij vonden Europa belangrijk, en wij noemden ons een pan-Europees programma – niemand die ernaar keek, maar het werd wél in heel Europa uitgezonden.

Na de freelancers liet ook de Engelse presentator het afweten, omdat zijn vliegtickets niet meer werden vergoed. Of ik niet ook kon presenteren? Ik had één pak, dus dat trok ik aan. Het had nogal veel ruiten, en ik droeg er mijn enige das bij, een rode. Het zag er nogal druk uit, maar ach, het ging. Dat moest ook wel, want er was niemand anders die het kon doen. We waren een klein jongehondenclubje.

Ik vond het een heerlijke manier van werken. Ik werd voor de leeuwen gegooid, maar kreeg veel vrijheid en vertrouwen van mijn baas. Eerst proberen, daarna corrigeren, was zijn devies. Ga maar gewoon, als je het verkloot hebt, dan hoor je het wel.”

Leave a Reply